Foto: Ola Sæther
Det siste intervjuet med Ole Petter Ottersen som rektor ved Universitetet i Oslo, skjer på det gamle kollegierommet i Urbygningen i sentrum. Sjølv om lokala er formelle og høgtidelege er det ein svært uformelt kledd avgåande rektor som tar i mot Uniforum. Blå kortbukse og kvit t-skjorte.
- Akkurat no prøver eg å skriva på svensk. Planen er å skriva ein blogg som rektor ved Karolinska også, på same måten som eg har gjort det ved UiO. Sjølv om svensk og norsk er like språk, er det ikkje like lett å skriva på svensk, synest Ole Petter Ottersen.
I åtte år har han vore rektor ved Universitetet i Oslo. Før det hadde han vore leiar for eit senter for framifrå forsking, vore prodekan på Det medinske fakultetet og ein internasjonalt prislønna hjerneforskar. Han vedgår at det blir spesielt å forlata UiO.
-Ja, det er rart. Det har jo vore ein viktig del av mitt liv i så mange år. Og når ein er rektor ved UiO så må ein jo vera det med hud og hår, og då blir heile UiO ein slags storfamilie, slik eg også sa i talen min under rektorinaugurasjonen i juni. Derfor blir det spesielt å forlata UiO og Oslo. Men det er ei tid for alt.
- Er det noko du vil sakna meir enn andre ting?
- Noko av det eg har gledd meg over her, vil eg sikkert gleda meg over ved Karolinska også. Det er jo eit høgt rangert universitet, sjølvsagt med litt mindre fagleg breidde enn det me har her. Det er ikkje slik at arbeidsdagen min blir veldig forskjellig. For eg vil framleis treffa studentar, noko eg har hatt stor glede av dei åra eg har sete som rektor ved UiO. Dei er både samfunnsengasjerte, framtidsretta og dei har mange gode initiativ. Derfor er dei ein god ressurs for universitetet. I det siste blogginnlegget mitt har eg tenkt gjennom desse tinga, og eg har kome fram til at samarbeidet med studentane har vore svært sentralt.
- Dessutan vil eg sakna alle dei tilsette. Eg føler at me heile tida har hatt dei same måla og dei same verdiane. Det har vore gledeleg ved UiO. Oppslutnaden om Akademisk dugnad er eit godt døme på dette. Me har hatt stor semje om kva eit universitet skal vera og kva det skal kjempa for, konstaterer han, før han tar ein liten kunstpause og held fram med det temaet han truleg har vore mest engasjert i.
- Då kjem me jo inn på akademisk fridom. Det er viktig og det har også vore viktigå signalisera tydeleg at ein ikkje må blanda det å ta stilling til enkeltsaker og det å hevda og forsvara eit individ si
