Fagpressenytt

... ingen gjera, det er no gamalt og vil so vera …» Som når ein skal senda ut lesarundersøking. Men så var det ikkje så skummelt likevel. Eit stort fleirtal av dykk er nøgde med bladet. Og i dei opne svara skriv fleire om gleda ved å finna noko nytt i kvar einaste utgåve. Det er godt å høyra. Men lesarar er som pekingesarar, dei både lograr og knurrar. 2022 kontra 2026 Då eg blei redaktør i 2022, fekk eg ei fersk lesarundersøking i fanget frå forgjengaren min Maria Pile Svåsand. Den hadde 328 respondentar og var gjord av Norstat med tilfeldig utval på ryddig vis. I år blei undersøkinga spreidd på e-post til medlemer i Norsk bibliotekforening, som får Bok & bibliotek som medlemsfordel, og via nettsida, nyheitsbrev og Facebook-post direkte frå redaksjonen, noko som gav 208 respondentar. Det er altså store metodesprik her. Det at ein del av årets respondentar blei rekrutterte via nyheitsbrevet og sosiale medium, kan til dømes ha gjort at fleire av dei som har svart, lener seg litt meir digitalt enn dei som svarte på undersøkinga i 2022 gjorde.
Med dette i mente: Det store biletet er at lite har endra seg i lesinga av papirutgåva du held i handa no. Det er framleis akkurat 85 % som tek vare på bladet ei god stund etter at det er lese – målestokken til Norstat i 2022 var 74 %. I tidsskriftverda er dette viktig, fordi det seier noko om kva bladet betyr for folk.
57 % av dykk les meir enn 15 minuttar i bladet, mot 58 % i 2022. Dette er litt lågt samanlikna med målestokken. Men eit tal som uroar meg meir, er det som handlar om kor stor del av bladet ein har lese. Der meldte 56 % at dei hadde lese heile eller nesten heile i 2022. I den nye undersøkinga er talet 47 %. Blada i 2022 var tynnare (72 sider, mot 80 no). Og layouten var heilt ny då, så kan henda hadde dei nyheitsinteresse på eit anna vis. Men eg veit òg at eg har tendens til å laga