I 2006 var han i slutten av tjueåra og student i heimbyen Tromsø. Brått og uventa skulle kursen framover i livet bli staka ut.
Ambulansen var ikkje tilgjengeleg, så Fjeldstad fekk beskjed om å ta seg til sjukehuset i drosje. Men han var student, og ganske blakk, så han tok bussen. På vegen stakk han innom jobben for å beklage fråværet. Da han endeleg kom fram, var det like før leiteaksjonen starta.
Etter open hjartekirurgi vart Jahn-Tore tidleg utskriven frå sjukehuset. Med ny kunstig hjarteklaff og samansydd brystkasse.
- Dei neste seks vekene skulle eg verken sitte i bil eller buss, for om det vart bråbrems, hadde brystkassa og organa mine blitt knust.
{f1}
Problemet var at fastlegen heldt til på den andre sida av øya. Legen skreiv i sjukmeldinga at han ikkje hadde møtt opp, men var nyleg utskriven frå sjukehuset. Nav avslo søknaden om sjukepengar.
For fyrste gong i livet hadde Jahn-Tore lagt opp litt sparepengar. Dei vart det fort slutt på.
- Eg møtte opp på Nav for å forklare. Eg heva stemma og var frustrert - eg hadde jo ikkje pengar igjen. Da fekk eg beskjed om at eg skulle roe meg ned, «ikkje kom hit til oss med den tonen». Eg har tenkt mykje på korleis det kjendest når ein av brukarane eg jobbar med blir skulda for å vere vanskeleg eller til og med trugande.
Med erfaringa frå sjukdomsperioden fersk i minnet, og etter ein kort periode som tilsett i Pasientreiser, søkte Fjeldstad jobb i Nav.
- Eg liker visst å jobbe i utskjelte organisasjonar, ler han.
Fjeldstad «stortreivst» i mange år i Nav Tromsø med ein sjef som hadde fokus på respekt for brukarane. Men den tidlege entusiasmen for å finne go
