LO-Aktuelt
25.01.2017
Eg har kjempa, eg har slitt, eg har halde fana høgt og eg har vore ein av dei som har kjøvt alle argument frå motstandarane med at dei elskar eit kjønnslaust språk som ikkje ein gong har røter i det norske. Eg har vore harmdirrande usamd med dei som har ytra så mykje som eit ymt om at vi må få bort opplæringa i våre to skriftspråk, skriv Arne Jørgen Løvland.
Som lærar har eg i alle år halde fana høgt, og til tider har det vore einsamt. Kven i all verda kjempar for nynorsken i dag, liksom. Eg - og målrørsla! Eg er ikkje ein målmann, ikkje med i rørsla, men ein heilt vanleg person frå «bokmålbyen» Kristiansand som liker å skrive nynorsk.
Far min kjem frå Drangedal, kan hende er det der det kjem frå, at eg er stolt av det nynorske språket. Eg finn det uhorveleg vakkert, og har så fin ein klang. Det er så poetisk at det er som papiret syng medan eg skriv.
Eg liker at det nynorske språket er røtene våre, og all kjennskap vi har om landet vårt, er soge på det nynorske målet. Det språket dei tala og skreiv for hundrevis av år sidan, det reine og opphavlege, finst inst i oss alle saman. Når nokon spør om kva det er å vere norsk, har fyrste bod vore at du kan
Les opprinnelig artikkelFar min kjem frå Drangedal, kan hende er det der det kjem frå, at eg er stolt av det nynorske språket. Eg finn det uhorveleg vakkert, og har så fin ein klang. Det er så poetisk at det er som papiret syng medan eg skriv.
Eg liker at det nynorske språket er røtene våre, og all kjennskap vi har om landet vårt, er soge på det nynorske målet. Det språket dei tala og skreiv for hundrevis av år sidan, det reine og opphavlege, finst inst i oss alle saman. Når nokon spør om kva det er å vere norsk, har fyrste bod vore at du kan
