Det vart vrange forhandlingar mellom jordbruket og staten dei siste åra av 1940 talet: og ved forhandlingane i 1948 truga Bondelaget med hogststopp av tømmer. Dette var eit grep som ville ramma ei av dei få eksportnæringane i landet, samstundes som det ville setja ein stopper for bureisinga som var i gang etter krigen. Denne episoden sette fart i prosessen med å institusjonalisera jordbruksforhandlingane, og det vart sat ned eit utval som la fram utkast til Hovudavtale for jordbruket i 1949. Denne vart godkjent ved kongeleg resolusjon første september 1950.
Hovudavtalen sette fast at Bondelaget og Småbrukarlaget skulle opptre som ein part i forhandlingar med staten om rammevilkåra for jordbruket. Samstundes fekk samvirkeorganisasjonane rolla som marknadsregulatorar, utanom på korn, som var underlagt Statens kornforretning. Med dette kom jordbruket inn i det som statsvitskapen kallar den korporative pluralismen: det vil sei eit formelt samarbeid mellom staten og næringslivet. Ein kan også seie at dette var ei samfunnskontrakt; jordbruket fekk overføringar i bytte mot å forvalta landet og å produsera mat til
