Fjell og Vidde
30.07.2018
Sjølv om vi har ei av verdas lengste kystlinjer, har Noreg blitt synonymt med fjell og bønder. Forfattar Morten Strøksnes fryktar vi er i ferd med å gløyme kva kysten og havet betyr for oss.
Han vaks opp ved havet, ved det uendelege Barentshavet i Kirkenes, men vi møter Morten Strøksnes på tjukkaste innlandet, blant grøne skogar og mjuke fjell, på Lillehammer rundt 200 meter over havnivå. Han flytta hit for eit halvt år sidan, etter lang tid i Oslo og utlandet, kor det heller ikkje var stort med havutsikt av den kaliberen han er van med.
- Eg saknar havet litt, men eg kan ikkje insistere på at vi skal flytte fordi eg skal sitje og stirre på havet. Det går dessverre ikkje, seier Morten Strøksnes lattermildt.
KONSTANT ENDRING
No bur han og familien i kona sin barndomsheim, eit stort lafta hus.
På veggen heng eit maleri av ei håkjerring. Den store haien utgjorde ei sentral rolle i boka han kanskje er mest kjend for; «Havboka, eller Kunsten å fange en kjempehai fra en gummibåt på et stort hav gjennom fire årstider». Ei fascinerande forteljing om tida, mytologien og kultur- og vitskapshistoria si skiftande framstilling av havet.
- Kva er det med havet og kysten?
- Nokre som ikkje har kontakt med havet, trur at det er ein konstant og einsformig plass, men det er absolutt ikkje slik. Det er ein plass i konstant endring, og du er veldig nære både himmelen og kysten og veret og alt mogleg rart. For meg gjev det ei fin kontemplativ ro, ein annan puls der ein er i ein konkret straum i staden for ein mediestraum. Det er slike grunnar til at så mange søker ut i naturen.
Strøksnes står bak kvasse formuleringar som at «innlandet berre er fyllmasse for kysten», og «ein dal berre er ein fjord utan vatn». Han er likevel forsiktig med å klage på livet på Lillehammer, kanskje spesielt på ein dag som denne. Det er varmt, usedvanleg varmt. Buskar, tre og gras bognar av grønfarge, og like utanfor huset veks blåbærlyng. Og sjå der! Eit ekorn spring fram og tilbake over skigarden som skil tomta frå naboane. - Det er litt idyllisk, med dyreliv og greier. Eg trivs betre enn eg trudde eg kom til å gjere. Det er ein fin liten by.
Det nære forholdet forfattaren har til kyst og hav stammar først og fremst frå all tida han har brukt hos slektningar i Nordland. Han snakkar om korleis landskapa vi har kring oss, formar kul
Gå til mediet- Eg saknar havet litt, men eg kan ikkje insistere på at vi skal flytte fordi eg skal sitje og stirre på havet. Det går dessverre ikkje, seier Morten Strøksnes lattermildt.
KONSTANT ENDRING
No bur han og familien i kona sin barndomsheim, eit stort lafta hus.
På veggen heng eit maleri av ei håkjerring. Den store haien utgjorde ei sentral rolle i boka han kanskje er mest kjend for; «Havboka, eller Kunsten å fange en kjempehai fra en gummibåt på et stort hav gjennom fire årstider». Ei fascinerande forteljing om tida, mytologien og kultur- og vitskapshistoria si skiftande framstilling av havet.
- Kva er det med havet og kysten?
- Nokre som ikkje har kontakt med havet, trur at det er ein konstant og einsformig plass, men det er absolutt ikkje slik. Det er ein plass i konstant endring, og du er veldig nære både himmelen og kysten og veret og alt mogleg rart. For meg gjev det ei fin kontemplativ ro, ein annan puls der ein er i ein konkret straum i staden for ein mediestraum. Det er slike grunnar til at så mange søker ut i naturen.
Strøksnes står bak kvasse formuleringar som at «innlandet berre er fyllmasse for kysten», og «ein dal berre er ein fjord utan vatn». Han er likevel forsiktig med å klage på livet på Lillehammer, kanskje spesielt på ein dag som denne. Det er varmt, usedvanleg varmt. Buskar, tre og gras bognar av grønfarge, og like utanfor huset veks blåbærlyng. Og sjå der! Eit ekorn spring fram og tilbake over skigarden som skil tomta frå naboane. - Det er litt idyllisk, med dyreliv og greier. Eg trivs betre enn eg trudde eg kom til å gjere. Det er ein fin liten by.
Det nære forholdet forfattaren har til kyst og hav stammar først og fremst frå all tida han har brukt hos slektningar i Nordland. Han snakkar om korleis landskapa vi har kring oss, formar kul
