Nydyrkingsaktiviteten har generelt vore avgrensa dei siste tiåra, men med ein viss auke dei seinaste åra. Nydyrking av myrjord vert vurdert ut frå kvalitative eigenskapar ved myrjorda, djupna og undergrunnen, lægje og avstand i høve driftseining, miljøomsyn og bedriftsøkonomi. Djupne og undergrunn vert spesielt vurdert, då den mest aktuelle dyrkingsmåten, omgraving av myr, har agronomiske og miljømessige føremoner framfor tradisjonell dyrking og drenering.
Grunn myr med veleigna mineraljord under, er det beste utgangspunktet i høve til avlingsnivå, avlings-stabilitet og framtidig bruk av arealet. Omgraving av myr er dessutan meir miljøvenleg fordi det vert frigjeve mindre klimagassar enn ved tradisjonell nydyrking og grøfting, og arealproduktiviteten aukar.
Det er store skilnader i arealfordelinga av dyrkbar jord i Noreg. Vest Agder og Hordaland har avgrensa dyrkingsreservar, og her utgjer myr ein stor del av det som er definert som dyrkbart areal. Nordover utgjer myr ein stor del av definert dyrkbart areal, og i ein del kommunar utgjer myrjorda dyrkingsreserven. Det er store regionale skilnader m.o.t. fordelinga av grunn- og djup myr. Dyrka jordbruksareal med myr som del av samla dyrka areal, har gått litt ned siste tiåra. Denne utviklinga vil mest truleg halda fram sidan dyrka jordbruksareal som går ut av drift, er størst i område der det er høg del myrjord/organisk jord.
Årleg dyrking av myr i perioden 2010-2014 er maksimalt 6000 dekar med grunnlag i samla KOSTRA-tal over areal som er godkjent til oppdyrking, og vilkår om fylkesvis arealfordeling mellom miner
